είναι όλα αλήθεια

Συμβαίνει συχνά, εκεί που κάνω τη βόλτα μου, να ξεστρατίζει άξαφνα απ' το απέναντι πεζοδρόμιο μια ξεθωριασμένη κυρία ή ένας μαραμένος κύριος, να διασχίζει την άσφαλτο και, διστακτικά, να στέκεται μπροστά μου ισορροπώντας στο ένα πόδι και με τα χέρια αγκαλιασμένα και να με ρωτά: "συγγνώμη, κύριε, ξέρετε πού είναι η οδός έτσι; η πλατεία αλλιώς; η λεωφόρος κάπως;". Κι εγώ τότε κοιτάω στοργικά τον κύριο ή την κυρία από πάνω μέχρι κάτω, χαμογελάω δείχνοντας ότι καταλαβαίνω και λέω με σταθερή φωνή: "με συγχωρείτε, δεν έχω ιδέα, βλέπετε δεν είμαι από ΄δω".