Πάει καιρός από την τελευταία φορά που ήμουν σίγουρος πως ήμουν ξύπνιος.
Κι όταν ξυπνάω το πρωί ποτέ δεν είμαι σίγουρος αν κοιμάμαι ακόμα.
Μα φοβάμαι πως αν ξυπνήσω
δε θα υπάρχουν πια αστέρια το βράδυ
και δε θα βρέχει ποτέ
και τα πεζοδρόμια θα είναι πράσινα
και τα κέικ θα μυρίζουν χώμα
και το χώμα δε θα μυρίζει πια
κι οι γάτες θα ζουν στους υπονόμους και θα τρώνε μπαμπάκι
κι ο απέναντι θα σβήσει το γαλάζιο πορτατίφ
(πορτατίφ!)
και τα ροδάκινα θα σαπίζουν πιο εύκολα
και το όσλο θα βρίσκεται στο πακιστάν
κι όλοι όσοι αγαπώ θα έχουν πλοκάμια
και θα ψάχνουν όλη μέρα καραμέλες στο χρυσό οδηγό
κι οι λεύκες θα στάζουν σιρόπι
κι όταν βγαίνω στο δρόμο το πρωί
τα ποντίκια δε θα με ακολουθούν τραγουδώντας
κι έτσι λέω να μείνω εδώ.
